सिनेमा
महाभारत या विषयावर काहीही लिहिण्याची माझी योग्यता नाही. मणी रत्नम् यांनी या मैत्रीचा धागा पकडून “तलपति” बनवलाय, त्याविषयीची ही पोस्ट!
प्रवासवर्णन
मदुराईमध्ये मीनाक्षी मंदिरात असलेल्या “गोपुरम्” प्रमाणे इथे देखील गोपुरम् आहेत. याची स्थापत्यशैली ही द्रविड संस्कृतीचं दर्शन घडवते.
व्यंगचित्रे
समस्या स्वतःच निर्माण करायची आणि त्यावर ताबडतोब शेजारीच उपाययोजनाही उपलब्ध करून द्यायची, यातून ग्राहकांच्या समाधानाची किती काळजी घेतली जाते हे स्पष्टच होते!

प्रासंगिक
जे लोक पाच सेकंद वाचवायला आधीच हॉर्न वाजवायला चालू करतात आणि केशरी लाईट असल्यावर दुप्पट वेगानं गाडी पळवतात, त्यांची वृत्ती सहजासहजी कशी बदलणार?
कधी कधी एखादी अशी बातमी ऐकायला मिळते, जी ऐकून विश्वास ठेवणं खूप अवघड जातं. सोशल मिडियावर उगाच स्क्रोल…
भारतीय सिनेमा जर एखाद्या खुर्चीप्रमाणे असेल, तर त्याचे चारही पाय म्हणजे चार लोक आहेत, असं मी मानतो.
निवडणुका जवळ आल्या की आपल्या राजकारणातील ‘आयातीत’ आणि ‘हंगामी’ निष्ठावंतांची उड्डाणे सुरू होतात.
एवढ्या अवाढव्य बचतीनंतर बँकेत येऊन कुणीही चिल्लर स्वरूपात कमी ‘एफडी’ (FD) काढण्याचे दुःसाहस अजिबात करू नका!
सर्वसामान्यांच्या खिशातील पैशांवर राजेशाही थाटात उभे राहिलेले हे भव्य विमानतळ आज फोटोसेशनसाठी आणि कबुतरांच्या विहारासाठी एक अत्यंत उत्तम ‘आधुनिक तीर्थक्षेत्र’ ठरत आहे!
ते शेवटपर्यंत मला विरोध करत राहिले आणि मी त्यांना! आज जखमा अंगावर घेऊन “आई गं” तोंडून निघताना आई आठवत होती आणि थोडक्यात जीव वाचल्यानंतर ते संकट बघून “बाप रे” म्हणताना बापही आठवत होता.
सरमिसळ
ते शेवटपर्यंत मला विरोध करत राहिले आणि मी त्यांना! आज जखमा अंगावर घेऊन “आई गं” तोंडून निघताना आई आठवत होती आणि थोडक्यात जीव वाचल्यानंतर ते संकट बघून “बाप रे” म्हणताना बापही आठवत होता.




