सिनेमा
महाभारत या विषयावर काहीही लिहिण्याची माझी योग्यता नाही. मणी रत्नम् यांनी या मैत्रीचा धागा पकडून “तलपति” बनवलाय, त्याविषयीची ही पोस्ट!
प्रवासवर्णन
मदुराईमध्ये मीनाक्षी मंदिरात असलेल्या “गोपुरम्” प्रमाणे इथे देखील गोपुरम् आहेत. याची स्थापत्यशैली ही द्रविड संस्कृतीचं दर्शन घडवते.
व्यंगचित्रे
हे म्हणजे “छापा आला तर आमची बॅटिंग आणि काटा आला तर तुमची बॉलिंग” असं झालं!

प्रासंगिक
कधी कधी एखादी अशी बातमी ऐकायला मिळते, जी ऐकून विश्वास ठेवणं खूप अवघड जातं. सोशल मिडियावर उगाच स्क्रोल…
भारतीय सिनेमा जर एखाद्या खुर्चीप्रमाणे असेल, तर त्याचे चारही पाय म्हणजे चार लोक आहेत, असं मी मानतो.
शहर छोटं असलं तरी ते व्यवस्थित आहे. विमानतळापासून जवळच असलेल्या पद्मावती मंदिरापासूनच हे लक्षात येतं. धार्मिक ठिकाण असल्यामुळे इथे मंदिरांची संख्या जास्त आहे. पण अगदी टिपिकल दाक्षिणात्य लोक, त्यांचं राहणीमान, तिथली घरं, हे सगळं पाहण्यासारखं आहे.
या सेट्स विषयी मुद्दाम एक वेगळी पोस्ट लिहायचं कारण हे की, हा सेट इतका विस्तृत आहे, की एखाद्याला फिरून किंवा फोटो काढून काढून कंटाळा येईल.
इथे फिरायचं म्हणजे केवळ बसमधून फिरणे नाही. बसमध्ये असलेला गाईड तेलुगू, हिंदी आणि इंग्रजी (क्वचित मल्याळम सुद्धा) भाषेतून एकेक ठिकाणाविषयी चालत्या बसमधून सांगत राहतो.
एकंदरीत या शहराचं वातावरण बघून आपण आपल्या दक्षिण भारत भ्रमणाची सुरुवात अगदी योग्य ठिकाणाहून केलेली आहे, याची खात्री झाली. दुसऱ्या दिवशी पासून या शहरात फिरायचं आहे, यासाठी मी सकाळची वाट बघत होतो.
सरमिसळ
ते शेवटपर्यंत मला विरोध करत राहिले आणि मी त्यांना! आज जखमा अंगावर घेऊन “आई गं” तोंडून निघताना आई आठवत होती आणि थोडक्यात जीव वाचल्यानंतर ते संकट बघून “बाप रे” म्हणताना बापही आठवत होता.




